Geluk

Goed in niks doen

Er zijn mensen die bijna met pensioen gaan, maar dat niet kunnen. 'Ik weet echt niet wat ik dan moet gaan doen!'
Er zijn ook mensen die niet te veel vakantie opnemen, 'want ik heb geen idee wat ik met al die tijd moet doen!'
Of mensen die aan het eind van de vakantie zeggen: 'Zo, hèhè, ik ga weer lekker aan de slag, het werd zo saai, die vakantie.'

Competenties, bah.

Vorig jaar rond deze tijd was ik aan het afstuderen bij de lerarenopleiding. Ik schreef héél veel verslagen, over mezelf, over de klas, over lesgeven, over het vak Nederlands en natuurlijk over competenties. Com-pe-ten-ties. Uiteindelijk kon ik het woord niet meer horen, maar goed. Heel belangrijk natuurlijk, die competenties. Oftewel: wat je kunt. Tegenwoordig vindt niemand het meer interessant wat ik kan, maar gaat het er vooral over wat 't Aapje kan. 

Van die normale dingen

Iedereen heeft wel van die dingen die hij of zij heel normaal vindt, maar de rest van de wereld niet. Of andersom. Ik heb er ook een paar.

27!

Gisteren ben ik 27 geworden. O-M-G. Ik zei laatst nog tegen vriendin N. dat mijn mentale leeftijd (of althans: de leeftijd die ik me voel) is blijven steken bij 22. Ik ben soms een beetje bang dat mijn leeftijd sneller gaat dan ik (daar heb je weer zo'n hersenkronkel...) en dat ik straks als ik 40 ben me nog steeds niet voel alsof ik 40 ben en dat het dan een beetje pathetic wordt. Maar: mogelijk krijg ik tegen die tijd wél een fles wijn mee in de Albert Heijn zonder dat ik mijn legitimatie moet laten zien. 

Geluk vinden

Go forward and find happiness - dat zinnetje staat al een paar jaar bovenaan mijn blog. Het citaat komt uit een boek dat ik vlak na mijn vaders dood las. Maar ik wilde helemaal niet verder gaan. Aan de ene kant wilde ik voor altijd in die zomer blijven, zodat ik altijd dichtbij mijn vader bleef. Maar dan zou ik altijd verdrietig blijven, en omdat kleine dingen om van te genieten zich al snel aan me opdrongen liet ik de zomer los. Ik ging. Ik vloog zelfs, soms. En vond hier en daar geluk.

Kleine dingen

Gisteren moest ik naar de tandarts. En wie mij kent weet dat ik echt een hekel heb aan naar de tandarts gaan. Toen ik klein was noemde ik een kriebelbuik (van de zenuwen) zelfs ‘een tandartsgevoel’. Dat kwam deels door mijn moeder, die als ze met ons op woensdagmiddag naar de tandarts ging altijd zenuwachtig door de keuken liep te ijsberen. Broer R. en ik waren toen nog niet zo bang voor de tandarts, maar omdat mijn moeder maar bleef herhalen: “Hij gaat nog niets doen hoor, alleen kijken!” zijn we dat uiteindelijk wel geworden.

Boek: Happy me

Piekeren en de zoektocht naar geluk: wie kent ’t niet. Sanne Bloemink woonde in een stad in het land waarin alles mogelijk is, zolang je het maar wilt), waar het visualiseren van geluk meteen effect zou moeten hebben en waar yoga, mindfullness, groene sapjes maar ook zogenaamde ‘negateers’ dagelijkse kost zijn: New York, de VS.

Subscribe to RSS - Geluk

Search form