Boek: Happy me

12-12-2012

Piekeren en de zoektocht naar geluk: wie kent ’t niet. Sanne Bloemink woonde in een stad in het land waarin alles mogelijk is, zolang je het maar wilt), waar het visualiseren van geluk meteen effect zou moeten hebben en waar yoga, mindfullness, groene sapjes maar ook zogenaamde ‘negateers’ dagelijkse kost zijn: New York, de VS.

Ik las dit boek omdat ik de geluksindustrie iets fascinerends vind. Ik vind het fantastisch dat er mensen zijn die alles wat ze willen bereiken voor zich kunnen zien, alles altijd positief zien en geen energie verspillen aan negatieve zaken. Maar ik vind het net zo prettig om te lezen dat er op deze wereld ook mensen leven die cynisch op de bank zitten en soms gewoon geen zin hebben om geluk te gaan zoeken. Of positief te zijn. Mensen die gewoon eens even lekker falen.

Sanne Bloemink snijdt niet alleen het onderwerp (on)geluk aan, maar ook de problemen waar introverte mensen tegenaan lopen in een wereld die gericht is op extraverte mensen, stress, 'jezelf vinden’, de ecotrend ('Je bent pas cool als je je kinderen houten speelgoed geeft’), een zwarte bril hebben en het leven van een Nederlandse in New York.

In tijden van positiviteit, roze brillen en zonnestralen (want oké, het is prachtig weer vandaag) is het geen populair standpunt, maar interessant vind ik het wel: een donkergrijze bril is óók oké. Zoals je altijd vindt dat je raar op de foto staat (terwijl je misschien denkt dat je mooier bent dan je in werkelijkheid bent), zien veel echte positivo’s de wereld niet zoals hij eigenlijk is.

“Depressie gaat vaak samen met eigenschappen van realisme (…). 'Normale mensen’ lijden aan een 'positieve illusie’, volgens psychologen. Ze hebben een hogere waardering voor zichzelf en een licht opgeblazen idee over hun mate van controle over de hun omringende wereld. Licht depressieve mensen daarentegen zien de wereld scherper, meer zoals ze werkelijk is.”

Maar Bloemink verheerlijkt sombere perioden niet: “(…) het is natuurlijk niet zo dat een geestelijke ziekte als depressie één groot feest is en een bron van mogelijkheden. Dat zou wel erg positief gedacht zijn en we hoeven nu juist niet om elke donkere wolk weer een zilver randje te zien." 

Het boek van Susan Cain, over de kenmerken, gevoelens maar ook de kwaliteiten van introverte mensen, vond ik heel interessant. Ik herkende er best veel in. Aan de andere kant is bijna niemand puur introvert of puur extravert. Vaak zit je ergens in het spectrum tussen die twee uitersten. Uit een test die ik eens deed kwam als één van de conclusies: "Je bent niet introvert: ook niet extravert, maar in elk geval zeker niet puur introvert.” In elk geval grinnikte ik hardop bij de volgende passage uit Happy me. Als ik wel eens met F. meemoet naar een feestje waar ik eigenlijk geen zin in heb, maar waarover ik heel stoer zeg: “Ik ga straks mee hoor,” dan zegt hij altijd: “Ik weet wel dat je liever op de bank wil blijven zitten, hoor." :’)

"We zullen de medewerkers van het advocatenkantoor van mijn man ontvangen met een heus feestje. (…) Nu weten degenen die mij kennen dat een dergelijke taak mij niet bepaald op het lijf is geschreven. (…) De enige reden voor mijn instemming is het feit dat ik al zó vaak heb geweigerd dat ik de smekende blik van mijn man niet meer aan kan zien. Ik druk namelijk regelmatig mijn snor bij sociale verplichtingen van zijn kant, en heb al vaker hele verhandelingen gehouden over hoe de ware kracht van een partner schuilt in het schitteren door afwezigheid: als ze niet komt opdagen betekent het dat ze een druk eigen leven heeft. Geloof me, dat wekt juist interesse! 'Maar je ligt alleen maar op de bank te lezen,’ brengt hij hier tegenin. Wat mij betreft doet dat niets af aan mijn theorie: dat hoeft toch niemand te weten?”

Niet zo leuk aan Happy me vind ik de lijstjes, die behalve een leuke afwisseling soms ook nutteloos zijn. Wel leuk? Meer lezen over geluk(strends), over New Yorkse psychologen, mindfullness en yoga, maar ook de keerzijde van de geluksindustrie leren kennen. En dat op een leuke, persoonlijke manier. Bij dit boek ga je af en toe wel een hoekje omvouwen of een stukje overschrijven. Is het niet omdat het interessant is, dan is het omdat je je herkent in een passage of je hardop gelachen hebt.

Positivo’s die bang zijn een negatief boek te lezen? Dat hoeft niet. Voor sommige mensen is geluk niet iets wat je na kunt jagen, maar iets dat je bij vlagen overkomt, net als de slaap vatten ’s avonds. Maar Happy me is zeker niet negatief: het biedt perspectief.

“(…) en mijn zoontje legt aan zijn kleine zusje uit: 'In real life, there’s no such thing as magic.’ Dat heeft hij inmiddels in zijn goochelklas geleerd. Zijn zusje knikt. (…) En opeens is het daar: de golf van geluk. De manier waarop het licht op de gezichtjes van de kinderen valt, de knipoog van mijn geliefde, het gevoel dat ik plotseling iets heel belangrijks heb begrepen. Domweg gelukkig. Ik heb het geluk niet gevonden, maar het geluk heeft mij gevonden. Voor even. Het is een wonder. (…) En ik kan tegen mijn zoontje zeggen dat het niet klopt. Dat hij zijn zusje iets anders moet vertellen: 'That there’s magic after all. In real life.”


Lezen? Sanne Bloemink - Happy me (uitgeverij Nieuw Amsterdam). Meer lezen? Susan Cain - Stil, Barbara Ehrenreich - Brightsided (een boek over o.a. de positiviteitstrend onder kankerpatiënten).

Search form