Hardlopen: Ameland Adventurerun 2013

15-12-2013

Net als vorig jaar deden we ook dit jaar weer met de Leeuwerikjes (en F.) mee aan de Ameland Adventurerun. Op vrijdag heen, lekker eten en wijn drinken, op zaterdag hardlopen en zondag weer terug naar huis. Dit jaar scheen het zonnetje én liep ik de 10 kilometer!

image

Op vrijdag stalden we onze spullen in het hotel en gingen we naar het strand. Even luisteren naar de zee en de zilte wind opsnuiven. De tafels voor de waterpost van de run stonden al klaar… ’s Avonds aten we onze buik rond en belandden we soezerig van de wijn op de banken in de huiskamer (ja, geen lobby) van het hotel. Charmante foto’s vloeien daaruit voort, waar de energie vanaf spat :’).

image

Op zaterdag was het dan zover. Het zonnetje scheen. F. besloot in een T-shirt met korte mouwen te gaan. Mama liep de 5 kilometer en startte als eerst. 

image

(Kijk, daar loopt ze hoor, de enthousiast zwaaiende vrouw ;-). Terwijl ze de 5 kilometer liep was ik in het hotel aan het strijden met het opspelden van mijn startnummer, wat toch altijd weer een hele klus is… 

image

Om half twee vertrokken we dan toch. Ik stond met mijn oom en tante, mijn nichtje en F. in het startvak. Zoals jullie weten heeft F. steeds gezegd dat hij niet met mij zou gaan lopen ‘want jij bent te langzaam’. Omdat het trainen hem toch een beetje tegenviel wilde hij nu ineens wél samen met mij lopen. Zo gezegd, zo gedaan. 

De Amelandrun staat bekend als leuk, maar zwaar. De eerste twee kilometer liep ik heel rustig omdat we door het dorp moesten. Ik werd gek van de mensen links en rechts maar ik dacht: Sigrid, relax. Gewoon rustig doorgaan. Eenmaal het dorp uit kwamen we in een bos met heuveltjes, scherpe bochten en smalle paadjes. Ik haalde links en rechts mensen in, ontweek boomstronken en zwiepende takken en bij het 3 kilometerbordje dacht ik: ha, het gaat best goed! Ik heb geen steken in mijn zij! Maar ik dacht ook: straks ben ik bij de 7 kilometer en dan denk ik misschien: ik wil niet meer. Maar goed. Ik ging door.

We kwamen bij de strandopgang. Ik had bedacht dat ik niet naar boven ging kijken hoe steil het nog was. Voor me gingen mensen wandelen. Wan-de-len. Midden op het pad! Oh, please. Door het mulle zand denderden we naar beneden en toen volgde 1,5 kilometer over het strand. Zonnetje (en wind) in de rug, maar zwaar voor je voeten. We gingen de strandopgang weer op en werden het bos ingestuurd met veel steile hellingen een duintrap bij de 6 kilometer (killing!). Daarna werd het makkelijker en voor ik het wist waren we in Buren. Toen nog 2,5 kilometer en ik dacht: zal ik op mijn telefoon kijken hoe lang ik onderweg ben? Ik was bang dat ik gedemotiveerd raakte dus ik ging gewoon door. Een paar honderd meter voor de finish zette F. een sprint in en ik rende gewoon door. Ik hoorde mijn moeder in het publiek (in rode jas) schreeuwen 'Siiiigrid!’ en mijn tijd was 1:01:51. Heel tevreden mee. En zeker voor zo'n duin-op-duin-af-strand-mul-zand-duintrappen-run :)!

image

’s Avonds aten we ons uitgeteld vol in een restaurant aan zee. Met veel friet en mayonaise. En veel lachen. Heerlijk, zo'n weekend. En nu bijkomen (van de spierpijn onder andere, haha).

image

image

image

Volgend jaar weer. En ooit… ooit doe ik mee aan de 21,1. Heus waar. (F. gelooft het nog niet helemaal.)

Add new comment

Filtered HTML

  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Lines and paragraphs break automatically.

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.

Search form