"Met fitte groet,"

12-6-2012

Mijn moeder vertelt al weken verhalen die beginnen met: “Toen ik woensdag bij de bejaardengym was…” Bejaardengym? “Oh, Ta-co-yo, zo heet ’t,” zei ze. Enfin. Ik ging het googlen en kwam er achter dat het een acroniem is voor Conditie, Yoga, Ademhaling en Training, Omgaan met stress (en meer van zulks). Ik gaf me op voor een proefles en kreeg een mail terug die eindigde met: “Met sportieve, fitte groet,”…

O jee. Daar had je het al. Sportieve mensen.

Want hoewel ik wel sport en sommige mensen denken dat ik daarin heel gedisciplineerd ben (terwijl ik eigenlijk ieder hardlooprondje begin met het mantra: “Oh, ik heb hier Zo Geen Zin In!”), ben ik dat helemaal niet. Gym vond ik het allerverschrikkelijkste vak op school, ik heb nooit langer dan een aantal maanden aan dezelfde sport gedaan en eerlijk: ik ben liever lui dan moe. Desalniettemin ben ik wel erg gehecht aan het gevoel “Na Hardlopen Op De Bank Liggen Met Wijn en Pizza”, dus zodoende. En ach, een beetje yoga, zwemmen en hardlopen, daar word ik heus wel een beetje blij van. Af en toe. Na veel innerlijke discussie.

Terug naar de sportieve mensen. “Ik moet vanavond naar de proefles!” zei ik tegen F. F. is wel gewend aan mijn impulsieve sportprobeersels. “Anders ga je mee,” opperde ik. In een vlaag van verstandsverbijstering zei F. ja. Ik verkneukelde me eigenlijk een beetje, want F. is zo stijf als een plank en kan (dacht ik) zeker geen zonnegroetserie volbrengen. Maar goed. Zo kwam het dat we dinsdag op de fiets zaten naar een proefles. Met fitte groet.

Eenmaal daar zagen we al gauw het eerste grijze hoofd. “Kijk, een bejaarde,” siste ik, terwijl ik mijn soortenboek uit mijn zak pakte en mijn verrekijker opborg (niet echt). “O jee,” gromde F. We gingen naar binnen en inderdaad: gemiddelde leeftijd 40+. 

“Misschien vinden jullie het wel saai hoor, want het tempo ligt niet zo hoog,” zei een dametje van 70. 

Nou. Saai. Dat was het zeker niet. Het zweet gutste onder mijn sportbh. Af en toe keek ik naar F., en F. zei alleen maar: “Hoeveel buikspieroefeningen nog? HOEVEEL?” en de bejaarden gingen stug door. Meer dan een uur. En toen kwam het stukje Ontspanning. We mochten op een mat liggen met kaarsjes aan en een warm vest. En luisteren naar iemand die vertelde dat er een blauwe zee bij mijn tenen kabbelde en dat ik daar al mijn gedachten aan mocht geven. Ondertussen dacht ik: 1) Huisje Boompje Barbie is vandaag op tv, 2) Ik moet morgen hard leren voor mijn laatste gesprek, 3) Is dat een trein of een vliegtuig? en 4) Ik kan een GTST-marathon houden want ik heb al meer dan een week niet gekeken.

Op de fiets zei ik tegen F. (die nog nooit yoga gedaan heeft): “Dat nergens aan denken kon jij zeker ook niet.” F.: “Dat kon ik juist heel goed. Ik voelde mijn hele lichaam helemaal niet meer! Ik ga dat vaker proberen!" 

Nou ja zeg.

Search form