Fonkelig.nl - Sigrid schrijft

17-2-2016

Soms kijk ik wel eens naar zo'n real life programma op tv (Vier handen op een buik. Een dubbeltje op z'n kant. Help, mijn man heeft een hobby. Help, mijn man is een man. Die dingen) en dan hoor ik wel eens iets waardoor ik denk dat ik de wijsheid in pacht heb.

Nu klinkt dat natuurlijk heel arrogant en uit de hoogte, maar ik denk soms echt: begrijpen jullie nu echt niet waar het om draait? Of vind ik gewoon dingen nodig die anderen niet nodig vinden? Ik heb 't dan natuurlijk niet over nieuwe schoenen of over allinclusivevakanties, maar over De Liefde. Want ik zie zo vaak stellen waarvan ik denk: maar waarom zijn jullie dan (nog) bij elkaar? Die bijvoorbeeld iets heel relevants voor elkaar verborgen houden (bijvoorbeeld: ik vind het eng om alleen te zijn). Of nog steeds niet naar de wc durven in het bijzijn van de ander (met de deur open hoeft natuurlijk niet, maar mag best een keer hoor). Niet weten wat elkaars lievelingseten is. Of steeds ruzie maken over hetzelfde onderwerp en daar niet om kunnen lachen. 

Maar vooral: dat ze gedrag vertonen wat normale mensen (lees: ik) (...) alleen vertonen bij vage kennissen. Stel, ik word uitgenodigd op een feestje waarin ik eigenlijk geen zin heb. Bijvoorbeeld omdat ik niemand ken. Of omdat ik geen zin heb in socially awkward situaties (waarin ik al-tijd verzeild raak. Voorbeeldje: 'Hoi, ik ben Sigrid.' - 'Ja, je had je net al voorgesteld.' (...) Als ik aan dat feestje denk word ik al moe. Ik wil echt niet. Stel dat... Nee. Ik blijf liever thuis op de bank. Dan kan ik dat eerlijk zeggen, maar de kans is groot dat de uitnodiger dan zal denken: 'Die Sigrid, dat is een raar meisje.' (Oké, dat is op zich helemaal niet erg, maar liever niet natuurlijk.) En dat wil ik dan niet. Dus zeg ik (bijvoorbeeld) dat ik al iets anders heb of niet kan en zit ik uiteindelijk met Tony's Chocolonely op de bank naar realityprogramma's te kijken waarover ik dan een stukje kan schrijven.

't Kan verkeren. Want als F. me iets zou vragen waarin ik geen zin heb, zeg ik gewoon: 'Lieve F., ik prefereer het om vanavond in kleren met spuugvlekken op de bank te zitten en Tony's Chocolonely te eten en realityprogramma's te kijken.' F. zal dan misschien denken: 'Nou, jammer.' Of: 'Misschien moet ik haar motiveren om toch te gaan.' Of: 'Typisch S.' Maar ik zou nooit tegen hem zeggen: 'Nou, ik heb al een andere afspraak.' Want dan zou natuurlijk mijn hele plan met Tony in 't water vallen, maar vooral: ik kan toch gewoon eerlijk zijn tegen F.? Hij zal me heus niet verlaten omdat ik bang ben voor socially awkward situaties op feestjes met mensen die ik niet ken.

Sommige mensen hebben dat dus blijkbaar niet, dat ze dan eerlijk durven zijn. Dat ze het niet erg meer vinden om kwetsbaar, een beetje raar, soms gewoon debiel of een beetje vies zijn. (De vraag: 'Wat doe jij met snot?' lijkt me hier genoeg illustreren :') (Sorry.) En dat lijkt me zo jammer. Er moeten toch ten minste een paar mensen op de wereld zijn voor wie je geen masker op hoeft te zetten. Niets hoeft te verzinnen. Gewoon jezelf kunt zijn. 

Daar moest ik dus aan denken toen ik vanmorgen met mijn hoofd in het kuiltje tussen F.'s schouder en borst lag. 
Omdat mijn hoofd daar dus precies in past. :-)

15-2-2016

Op maandag ging ik met A. naar het consultatiebureau. Ik wilde hem even laten wegen omdat hij (net als de rest van Nederland) niet echt fit was geweest. Ik vond dat z'n obesitasbeentjes iets minder obees geworden waren, maar niets om me zorgen over te maken. Had dat arme kind daarom zoveel woede toen hij in de weegschaal werd gelegd (echt waar: hij sprong er bijna uit van woede). Bij het consultatiebureau kwam ik ook nog een zwemmaatje met baby tegen! De vorige keer dat ik haar zag zat hij nog binnenshuis, maar nu was hij er. Zo leuk. 's Middags werken aan de les die ik donderdag zou gaan geven en met De gevaarlijkste wegen van de wereld (ik vind dat programma zo leuk) sloten we de dag af. Vinden jullie A.'s shirt niet geweldig? Slechts vijftig cent bij de Leger des Heils winkel, hoera. 

Dinsdag stond in het teken van de hele dag op het speelkleed zitten want ik woon blijkbaar samen met een baby die Nooit Meer Naar Bed Gaat. Althans, dinsdag. Met heel veel lawaai, gesprekken, gelach en gedoe ging hij uiteindelijk even plat om vervolgens vol nieuwe energie zijn omrolskills te trainen in de babygym. En ik maar hopen dat ik toch nog een tekst af zou kunnen schrijven die middag (nee, niet gelukt.)

Op woensdag werkte F. thuis omdat hij (net als de rest van Nederland + A.) zich 'nouuu, niet zo fit' voelde. Dus aten we heel veel frambozen, dronken we heel veel sinaasappelsap en toen ging het eigenlijk alweer een stuk beter. Maar het was wel heel erg fijn om een keer een middagje doordeweeks samen te zijn en gewoon boeken te lezen op het bed. (Een beetje 'zoals vroeger', maar dan met babyfoon ernaast.) Ik las De melkfabriek van Sofie van den Enk en ik vond het eigenlijk heel erg leuk!

Donderdag was een hele leuke dag, want op deze dag gaf ik mijn eerste echte lessen sinds vorig schooljaar. Het voelde eigenlijk gelijk weer normaal en leuk en ik genoot er echt van. Leuke kinderen, leuke les, leuke school. 's Middags was ik uiteraard helemaal uitgeteld, maar dat geeft niet. 's Avonds deden we een poging tot de laatste aflevering van Grimm maar omdat bij mij de luiken dus steeds dichtvielen was dat maar een half succes. Een hele lange en vreemde nacht later ('Huuuh? Is dat A.? Hoe laat is het?' - 'Kwart voor elf.') was het dan vrijdag.

Normaal werk ik op vrijdagochtend, maar deze week was ik vrij. Superfijn! Dat is wel echt waar: als je verlof hebt of gewoon heel lang vrij, waardeer je dat vrij zijn nauwelijks meer. En als je dan weer wat moet, is het zo extra lekker om dan een dag niets te hoeven. Niets doen ging alleen niet, want we moesten richting Friesland voor een verjaardag, een bezoekje aan een vriendin en friet, biefstuk en wijn (ook belangrijk). We maakten zelfs nog een hardlooprondje (de volgende ochtend dan). 

Op zaterdag was het knetterkoud, echt waar. F. en ik bedachten dat A. nu maar eens een pyjama aan moest (serieus, ik had nooit bedacht dat baby's heel lang gewoon in hun kleertjes slapen... Eigenlijk kan het ook nog wel). Maar in het kader van 'slaapritueel' hebben we nu toch maar pyjamaatjes gekocht. En een muts die ik zo leuk vond. (F.: 'Hij wil deze muts echt niet op hoor. Maar oké.')

Zondag, 14 februari, zouden we van alles gaan doen. Maar het regende, dus deden we eigenlijk bijna niks. Uitslapen (tot 9:35, ik herhaal: tot 9:35! Wel met een onderbreking om 4.00 natuurlijk, anders kan het niet :')). Met kaarsjes aan binnen zitten. Kippensoep maken. Lachen. Naar Albert Heijn gaan. McDonalds eten omdat we dat altijd doen op Valentijnsdag. Dat soort dingen. 

De komende week is ook leuk: A. heeft vandaag gewend bij zijn gastouder (ging goed). Ik heb echt hard kunnen werken vandaag, doordat hij even weg was en doordat hij daarna heel moe was. Ik heb leuke lessen eind deze week, alweer de op een na laatste week voor de voorjaarsvakantie... :).

13-2-2016

Laatst hoorde een consultatiebureau-arts een hartruisje bij de baby van een kennis. En las ik op een blog over een niet zo fijn uitgevallen hielprikuitslag. En dat deed me terugdenken aan baby A.'s eerste dag op aarde: 29 oktober. Geen leuke dag, maar gelukkig heb ik nooit meer reden om eraan terug te denken, nu 't jongetje richting de 7 kilo gaat en een frisse roze kleur heeft. Ik heb er nooit eerder over geschreven, maar ik vond 't toch wel een stukje waard: de dag waarop er Misschien Iets Was met hem.

29 oktober begon uiteraard Heel Erg Vermoeid. Op zich niet zo vreemd als je net twee nachten (en een halve) hebt doorgehaald. De kraamverzorgster stond om half negen voor de deur en F. en ik zaten moe, blij, verward (en alles) op het bed. Ik ging douchen en ik voelde me al veel beter. 'Goh,' zei de kraamverzorgster toen ze in de wieg keek, 'hij is wel een beetje geel.' Maar goed. Dat gebeurt vaker bij pasgeborenen. Bovendien dronk A. nog niet echt fantastisch, dus het was een beetje te verklaren. Toen kwam ook de verloskundige langs. Ik zat met natte haren pogingen te doen zelf mijn sokken aan te trekken (nu kon 't weer!) en zij zei: 'Ik vind dit niet een beetje geel... Ik vind dit heel erg geel. Ik... ga de kinderarts bellen.' 

En ik dacht die dag door te gaan brengen op de bank. En in bed. Met beschuitjes met muisjes en mijn verse baby. 'Morgen begin je gewoon opnieuw, het kan heel goed meevallen hoor,' zei de verloskundige nog. Het gele is iets dat vaker voorkomt bij baby's, maar als het heel erg is en binnen 24 uur na de geboorte ontstaat, kan het schadelijk voor ze zijn (en kan het meer zijn dan alleen een opstartprobleempje). Dat moest dus gecontroleerd worden. De maxi-cosi moest voorverwarmd, een tas voor ons allebei moest ingepakt worden, A. moest nog wat gevoederd worden, ik moest aankleed en in de warme auto gehesen worden en we moesten richting het ziekenhuis. Een ander ziekenhuis dan waar hij geboren was, want in dit ziekenhuis 'kon ik ook bij A. blijven slapen als hij moest blijven.'

Daar kon ik uiteraard niet over nadenken. Hij moest gewoon weer mee naar ons veilige nestje; ik piekerde er niet over om in een ziekenhuis te gaan liggen. Dus ik hoopte er maar het beste van. Heel Erg Moe reden we naar het ziekenhuis, waar ik in een rolstoel geplant werd omdat die kilometers lopen die je in zo'n ziekenhuis afgelegt nog niet echt tot de opties behoorden. De kraamverzorgster was ook mee en zorgde ervoor dat we af en toe wat aten. En dat ik gewoon doorging met kolven, wat óók nog moest gebeuren om de melkfabriek op gang te krijgen.

En arme baby A. Hij werd uitgekleed en op een warm bedje gelegd, met allemaal felle lichten erboven. Met zijn pasgeboren oogjes keek hij de kamer rond. 'We moeten een infuusje aanleggen,' zei de opgetrommelde kinderarts, 'ik weet niet of je ernaast wilt staan?'

Lang staan behoorde nog niet echt tot de mogelijkheden en ik was bang dat ik A. zou verzuipen in mijn tranen, dus F. legde zijn handen naast A.'s kleine lijfje terwijl hij een infuusje in zijn minihandje kreeg. Eerst kreeg hij nog wat suikerwater, 'om de stress te verminderen'. 

'Je mag best even huilen hoor,' zei de kraamverzorgster.

Ik moest best even huilen.

Om mijn kleine jongetje dat daar nu eigenlijk zo ver van mij af lag, te wachten tot er genoeg bloed verzameld was, tot we wisten wat hij mankeerde en hoe erg het was. Om mezelf, dat ik pijn had en moe was, en moest kolven om genoeg melk te hebben. Om mijn hart dat bonkte in mijn keel omdat ik bang was dat het allemaal tegen zou vallen en dat we niet terug naar huis konden. En we zaten daar maar, in een kamertje zonder ramen. Met A. onder zijn warmtelamp. Met F. in de stoel met een krentenbol. En ik in mijn ziekenhuisrolstoel met mijn kolfje. 

's Middags lag hij bij ons, met zijn handje vastgetapet aan een stukje schuim, zodat het goed bleef zitten. Ik vond 't zo vreselijk dat ik er maar gauw een dekentje overheen legde.

Na een paar uur kwamen ze eindelijk terug. 'Ik heb goed nieuws: het valt mee, jullie kunnen naar huis. Jij geeft borstvoeding dus dat is sowieso het beste dat je kunt geven nu. Morgen komt er nog iemand checken hoe het ervoor staat, maar ik verwacht geen problemen,' zei de arts. 

Dolblij en doodmoe was ik. Met kanarie A. in de maxicosi wachtte ik beneden in de hal op F. die ons kwam halen. We worstelden ons door de avondspits. Ik denk niet dat we ooit zo blij waren om weer thuis te zijn. De volgende dag kwam er weer iemand bloed prikken (wat door grote woede bij A. de eerste keer niet lukte) maar de uitslag was goed (althans: binnen de perken, dus het zou vanzelf over gaan). 

In de weken die volgden werd A. steeds rozer en behoorde die gele kleur tot het verleden. Na drie maanden moet het over zijn en dat was ook zo, waardoor ik eigenlijk nooit meer heb teruggedacht aan die eerste dag. Een leuk begin was het niet, maar de dagen erna zijn we inderdaad opnieuw begonnen :). En kijk 'm nu: blozend en blakend!

11-2-2016

F. had een fles sap gekocht. 's Middags vroeg hij: 'Heb je het sap nou opgedronken?' 
Ik was het vergeten.
De volgende ochtend kwam ik met een doldwaze baby in mijn armen beneden om te beginnen aan het circus spelen - tegelijk ontbijten - verschonen - voederen - mezelf een keer aankleden en o ja, ook nog de gordijnen opendoen en een beetje opruimen. Lastig, altijd. Maar op de tafel stond dit en dat vond ik zo lief. Gewoon, dat er iemand is die een bordje en een glas voor je neerzet zodat je niet vergeet te ontbijten. En het sap op te drinken. Dat ook natuurlijk. 

7-2-2016

Op maandag werkte ik thuis aan wat kleine opdrachtjes en ging ik lekker naar buiten, al waaide het echt keihard. Wow, het was ineens al februari (nee, nu is er aan 2016 echt geen ontkomen meer) en dat betekende ook dat mijn eerste echte werkweek was ingegaan...

Op dinsdag had ik een babydate met alle dames uit mijn Centering Pregnancy-groep (bij de verloskundige). We hadden elkaar vlak voor oud en nieuw voor het laatst gezien, dus alle baby's waren alweer zoveel gegroeid! We spreken elkaar dagelijks in een hele drukke WhatsAppgroep, maar het is toch leuk om elkaar af en toe even in real life te zien. Uiteraard allemaal op verschillende tijdstippen ('Ik ben later, hij wil nog drinken...'). We dronken thee en aten pompoencake bij Salmagundi's in Groningen, een aanrader voor mama's, want heel erg babyvriendelijk!

Op woensdag werkte ik thuis en bereidde ik me voor op mijn eerste dag op mijn nieuwe school. Ik oefende ook met A. bij het poseren, maar nee: ik heb 'm nog niet opgegeven bij een modellenbureau. Zo'n moeder ben ik nou ook weer niet. (Haha.) Hij ontdekte vandaag de spiegel, wat echt hilarisch is! We gaan er dan voor staan en hij gaat dan heel hard naar zichzelf lachen en op de spiegel slaan. Zo leuk.

Op donderdag werkte ik aan mijn website (van Het Imaginariaat) en werkte ik een uurtje met A. op schoot. Wilde namelijk 1) niet in bed 2) niet drinken 3) niet spelen dus dan maar dit (mokkend op schoot zitten :').

Vrijdag vertrok ik in alle vroegte op de fiets naar mijn nieuwe school. Ik had er best wel zin in, al was het even gek om weer in een totaal andere wereld te zijn. Ik ga werken op een vrije school in Groningen, wat bijzonder en interessant is. Ik zag een van 'mijn' klassen voor het eerst en startte een beetje op. 's Middags was ik even thuis om F. en A. te knuffelen en toen ging ik naar een uitgeverij om te praten over een freelanceklus. Succesvolle dag dus, al met al! We sloten af met friet en wijn, want dat mag op vrijdag. Zo fijn!

Op zaterdag ging ik met F. en A. naar de open dag op school om even rond te kijken. De meest gehoorde opmerking: 'Zo, jij oriënteert je vroeg.' Ha-ha. Vervolgens vertrokken de mannen naar huis terwijl ik nog even naar de Pearle ging om mijn ogen na te laten kijken ('Je ziet 140%!' - 'Eh... dat lijkt me wel voldoende toch?') en naar H&M om een vestje en een orkapak (kon het niet laten) voor A. te kopen. 

Zondag was een superfijne ochtend, want ik was al vroeg buiten voor een rondje hardlopen. En ik had net Live, love, run van Annemerel gelezen, dus ik was helemaal geïnspireerd. Ik lees haar blog al sinds forever ('dus ik ken haar!!!' haha) en ik dacht: 'Kom op, 'ja maar ik heb mijn conditie nog niet terug' is nu geen excuus meer.') dus liep ik bijna 6 kilometer aan één stuk en dat in een half uur. Veel te snel gelopen dus, maar het kon, want ik had geen vreemd gevoel meer in de bekkenregionen (vrouwen die ook te maken hebben gehad met het natuurgeweld dat een kind baren heet weten wat ik bedoel, haha). De rest van de dag ben ik zo tevreden met mezelf geweest dat ik gelijk een stuk chocoladefudgetaart gegeten heb (2. Ja.) Onderstaande foto maakte ik onderweg, wat een plaatje hè?

Komende week heb ik donderdag en vrijdag werkdagen op school; de rest van de week doe ik wat kleinere klussen thuis in de slaapjes van A. (hopelijk zijn dat er deze week heel wat...). Morgen ben ik van plan om naar een kilosale van tweedehands kleding te gaan. In het weekend de verjaardag van F.'s oma en een afspraak met een vriendin. Al met al een leuke en diverse week voor de boeg dus :)!

5-2-2016

In de kraamweek kwam de verloskundige langs en die zei: 'Van Vitamine Liefde kun je ze nooit te veel geven.' Maar goed. Wat heb je nu wél en niet nodig als je een baby krijgt? Ik schreef er  laatst al even kort over.

Niet nodig:

  • Een luiertas. Van het woord alleen al werd ik vooraf een beetje misselijk en eerlijk, dames, jullie laten je man toch niet met een lui-er-tas over straat gaan? Toen bij de Babydump bleek dat er ook nog speciale haken verkrijgbaar zijn waarmee je zoiets aan de kinderwagen kunt hangen was de nachtmerrie compleet. Wij hebben dus geen luiertas. En toch komen we overal. Hoe? We hebben een heel normale stoffen tas waarin e.e.a. voor baby A. zit. Maar hoeveel heb je nu helemaal nodig als je een middagje naar de stad gaat? Niet heel veel: een schone luier, doekjes, een hydrofiele doek en schone-kleren-voor-het-geval-dat.
  • Een badcape. Staat lief, gebruik je nooit. 
  • Een luieremmer. Je kunt echt net zo goed een klein pedaalemmertje boven zetten (of die in de badkamer gebruiken).
  • Een vijl. (Heb je je wel eens voorgesteld hoe het is om de nagels van een baby te vijlen?!)

Dingen-waarvan-je-eerst-nog-maar-eens-moet-zien-of-je-ze-nodig-hebt:

  • Een skipak. Staat ook heel erg lief, maar die van ons lag (ondanks dat hij een herst/winter-baby is) te koken in z'n schattige berenpak. Hij heeft het dus welgeteld twee keer aan gehad, waarvan een keer een vergissing (veel te heet) en de tweede keer goed (want toen was de gevoelstemperatuur ongeveer -13 en het had gesneeuwd).
  • Een flessenwarmer. Leek handig, uiteindelijk warmen we een flesje altijd op in een pannetje heet water (overigens hoef je gekolfde melk helemaal niet op te warmen, de meeste baby's schijnen het op kamertemperatuur of zelfs koelkasttemperatuur ook te drinken).
  • Een badje. Je kunt er eentje goedkoop op Marktplaats kopen of lenen in de kraamtijd, want die van ons staat nu werkloos op zolder omdat A. het niet leuk vindt (hij wil alleen in een groot bad, als 't even kan).
  • Een newborninsert voor een drager. Wij hebben de eerste tijd namelijk alleen de doek gebruikt ;).
  • Shampoo (misschien is er wel geen haar om te wassen. Het minimale kuifje dat bij ons aanwezig was, is in de tussentijd uitgevallen, dus we hebben nu een kale knul met een matje in z'n nek :').

Niet handig:

  • Pakjes met voeten. (Staat ook lief, maar op een dag trek je een pakje aan dat pas een keer eerder aangeweest is en staan de benen ineens strakgespannen - TE KLEIN. Dat heb je niet zo snel bij een broek.)
  • Onderrompers met lange wijde mouwen. Wel handig: onderrompers met lange strakke mouwen. En die kun je bij Zeeman kopen. 
  • Een zwembroek. (???)
  • Een kinderwagen met een kleine bak. In 't begin leg je ze daar toch veel in, dus is het superhandig als je een grote bak hebt. Veel nieuwe wagens hebben die niet meer, maar oudere modellen wel! Tweedehands is dus superhandig dan, vooral omdat je zo'n wandelwagen eigenlijk helemaal niet zo lang gebruikt.

Dingen die ik achteraf wel wat eerder had willen hebben:

  • Wasbare zoogcompressen. Superhandig, fijn en niet zo belastend voor het milieu (aangezien we daar met al die luiers al een flink aandeel in hebben) (en ja, ik weet dat die er ook wasbaar zijn, maar daar ben ik te lui voor :').
  • De broekjes van de Zeeman: heel zacht, weliswaar niet zo mooi, maar heel handig en fijn (vinden baby's ook).
  • Extra hoezen voor het aankleedkussen. Jongensmama's weten waarom.
  • Een handkolf. Zeker in 't begin handig, dat je dan niet steeds je bed uit hoeft en een stopcontact hoeft te zoeken.
  • Bepanthencrème in plaats van dikke, witte zalven: veel fijner.
  • Kokosvet: handig voor schilferige bolletjes, spruw en droge plekjes.
  • De Albert Heijn-olie, ruikt veel lekkerder dan die van Zwitsal.
  • Extra vitamines voor baby's, anders moet je namelijk sowieso na een week op pad.

Het leuke is dat ik zeker weet dat er mensen zullen zijn die zeggen: 'Een luieremmer heb je wél echt nodig!' of die een skipak onmisbaar vonden. Zo is het voor iedereen weer een hele les, zo'n baby. Ik heb in elk geval al heel vaak gezegd: 'Als we er ooit nog eentje krijgen, dan...' Maar goed. Uiteindelijk doe ik dan natuurlijk weer alles verkeerd of heb ik ineens wél een luiertas nodig :').

4-2-2016

Waar ga je nou naartoe met een baby? F. en ik wisten 't even niet. Vliegen vonden we niet zo handig (want we willen gewoon alles mee kunnen nemen wat we willen), dus met de auto. Eigenlijk wilden we een vakantie 'zoals vroeger'. In Frankrijk dus. Maar een camping gaat nog een beetje te ver, dus we zochten een huisje. Eerst op Wimdu, toen op AirBnB, en ik kwam echt pareltjes tegen! Midden in de wildernis in Frankrijk, met een eigen zwembad. Maar die viel af, want in die regio kon het nogal heet (lees: kokend) worden. Uiteindelijk viel de keuze op Bretagne. Daar ben ik vaker geweest, de natuur is mooi, de zee is leuk, het is er vaak mooi weer maar niet te warm en het is echt vakantie-achtig. Kijk nou naar deze foto's! Dan krijg je er toch zin in? :)

Ik heb er (nu al) zo'n zin in! Lekker wandelen door 't boerenland van Bretagne, kleine dorpjes bekijken, naar 't strand, naar de supermarkt (dat is voor F. en mij een uitje op zichzelf :')), lekker eten, Franse muziek luisteren in de auto, wandelingen maken langs paden langs de kust... Zo leuk!

3-2-2016

Jojo Moyes is een beetje de nieuwe Sophie Kinsella, maar dan wat diepgaander. Ik las van haar De laatste liefdesbrief en Voor jou, waarvan het eerste boek echt een fantastisch verhaal is over heden en verleden en de sixties en 't tweede gewoon mooi, met authentieke personages. Maar hoe is Portret van een vrouw?

Ik dacht dus: hoera, een nieuw boek. En ook nog een beetje zoals De laatste liefdesbrief, waarin ik 't tijdsbeeld zo leuk geschetst vond en onmiddelijk 'iets' voelde bij personage Jennifer, die zich niets meer herinnert na een auto-ongeluk. Geschiedenis en actualiteit, dus. Dat zit ook in Portret van een vrouw. Een verhaal uit de Eerste Wereldoorlog wordt vermengd met het heden, het leven van Liv. Het grote nadeel van dit boek? Liv. Waar ik echt ging houden van Louisa in Voor jou en van Jennifer in De laatste liefdesbrief, voelde ik bij Liv helemaal niets. 

Ja, het is heel zielig wat haar allemaal overkomen is. Maar het hele boek draait om een schilderij, waarover Liv speciale, maar niet echt herkenbare gevoelens heeft. Ik snapte haar niet, ik leefde niet met haar mee, en dat is lastig als de helft van het boek over Liv gaat. Alleen het laatste hoofdstuk, waarin het lot van de personages uit de Eerste Wereldoorlog-fragmenten duidelijk werd, raakte me echt. Net als de hoofdstukken over de verschrikkingen uit die tijd, trouwens. 

Mooi aan dit boek? Dat het over WWI gaat, omdat boeken meestal inzoomen op de Tweede Wereldoorlog. Ik vond de tijd weer heel mooi opgetekend en werd zowaar nieuwsgierig naar St. Péronne (het bestaat geloof ik alleen niet :')). Maar Liv vond ik een koele kikker, en niet iemand waarmee ik een keertje zou willen eten. 

Lezen als je...
...geïnteresseerd bent in de Eerste Wereldoorlog, ontzettend van schilderijen houdt en nieuwsgierig bent naar dit boek van Jojo Moyes;

Niet lezen als je...
...niet tegen zielige verhalen kan, een kunsthater bent, tijd te weinig hebt (want dan zou ik mijn tijd niet aan dit boek besteden, maar voor een ander boek gaan).

Wat vind ik? Niet het beste boek hoor, van deze schrijfster. Je kunt 't lezen. Maar je mist er niets aan als je dat niet doet. Conclusie: ★★☆☆☆

2-2-2016

Van Griet Op De Beeck las ik eerst Vele hemels boven de zevende. Dat vond ik een prachtig boek. Zo mooi, al die verschillende levens. Daarna las ik Kom hier dat ik u kus. Die vond ik ook mooi, maar Vele hemels het allermooist. En daar komt deze mooie zin uit.

Zo lief. Zo eerlijk. Zo echt. Waarom ik dit nu zo mooi vind? Omdat ik altijd geloof ik terugkijken. Er zijn zoveel mensen die steeds opnieuw zeggen: 'Ik kijk niet achterom, ik kijk alleen vooruit', als een soort bezwering. Terwijl het prima is om achterom te kijken. Ontluisterend, soms. Meestal zie je dan pas hoe leuk je het had in een bepaalde periode. Op andere momenten kun je juist inzien dat je dingen anders aan had kunnen pakken. Het mooie is dat dat altijd nog kan, dat je nog zoveel leven voor je hebt. Waarin je steeds moet kiezen voor de liefde. Want dat geloof ik wel écht. Ik vind dat je je nooit moet laten leiden door je gevoel alleen, maar een rationele beslissing nemen waar je hart sneller van gaat kloppen en waar je geen buikpijn (ik herhaal: geen buikpijn!) van krijgt is het allerfijnst. 

31-1-2016

Op maandag moet ik altijd even wennen omdat ik er dan weer alleen voorsta en allerlei geluiden moet weerstaan als ik even onder douche sta of op de wc zit ;). Ook voor A. is 't een training in geduld hebben, echt waar. Hij speelde wel heel lief in de net aangeschafte babygym en 's middags verzette ik alvast wat werk in het kantoor. 



Dinsdag was hangdag. Ik moe, A. moe, dus een beetje op de bank chillen en natuuurlijk nog even naar buiten om van het lekkere weer te genieten! Het was zo zonnig en helemaal niet zo koud, wat een fijne voorbode voor de lente (hoop ik dan). Ik ontdekte De gevaarlijkste wegen ter wereld en keek de afgelopen twee afleveringen terug: wat een leuk programma. Je ziet nog eens wat van een land (Ethiopië, Madagaskar) en ik vind het mooi hoe er in de auto altijd mooie gesprekken ontstaan. Leuk! Naar aanleiding van de aflevering met Sofie van den Enk bestelde ik haar boek, De Melkfabriek, dat niet alleen over borstvoeding gaat maar ook over flesvoeding (nee, ik zit niet bij de borstvoedingsmaffia).


The outdoorsy type ;) (met paars mondje hier nog, van de spruwbehandeling...).

Woensdag was nationale kwijldag in huize S., F. & A., hoewel alleen laatstgenoemde meedeed natuurlijk. Ik oefen de laatste tijd veel met hem met op z'n buik liggen, maar bij al die ontwikkeling komen ook nieuwe dingen kijken, zoals handjes kluiven en kwijlen dus. Heel Veel Kwijlen. 's Avonds kwamen vrienden E. en M. eten met hun baby (iets ouder dan die van ons) en uiteraard zetten beiden net toen het eten klaar was een keel op. Met 't zweet op het voorhoofd verzuchtten we maar dat dit nu ons leven is (maar over tien jaar niet meer, en dan zit de rest van onze vrienden er wel mee). 



Op donderdag ging ik 's ochtends al vroeg de deur uit, omdat ik een afspraak had op mijn nieuwe school! Ik ga lesgeven op een hele leuke school in Groningen. Eerst als vervanging (dus een kleine aanstelling), hopelijk kan daar volgend jaar (als ik 't er leuk vind althans) nog wat bijkomen. Wel een fijn begin, zo kom ik een beetje op gang met werk. Omdat de gastouder pas volgende week gepland staat paste onze buurvrouw op. Na mijn afspraak shopte ik nog gauw wat in de uitverkoop en ging ik naar huis, waar ik ze allebei lachend en vrolijk aantrof. Oppasochtend geslaagd! 's Avonds had F. ook weekend dus konden we lekker bijkomen.

Eigenlijk had ik vrijdag 's middags een werkafspraak bij een uitgever, maar die ging niet door door griep (niet van mij, gelukkig). Wel fijn, want we gingen 's ochtends babyzwemmen. Korte samenvatting: geen succes. Wij vonden 't wel leuk, maar A. vond 't vre-se-lijk. Hij was het kindje dat het hele schoolreisje huilde (...). Binnenkort poging 2. Eenmaal thuis was hij uitgeteld (en wij ook). Toch heb ik 's middags nog even geshopt in de stad en ben ik bezig geweest met een fotoalbum (van die dingen die je nooit doet, maar wel wilt...). Ik heb bij de Hema via #mobileprints allemaal minifotootjes besteld, van elke dag in het eerste jaar van A. één is het plan. Zo leuk om te doen (en om terug te zien). Ik kocht een kip op de markt dus 's avonds aten F. en ik een hele kip op. Met z'n tweeën, ja. Met patat.



Mmm, ik ging op zaterdag naar de kapper. Eindelijk weer even bijknippen en een beetje opvrolijken met wat extra kleur. Ik voelde me weer helemaal mezelf! Daarna zag ik vriendin D. om even bij te kletsen. 



Ik heb hardgelopen op deze koude zondag! Ik herhaal: ik heb hardgelopen! Wel pas aan het einde van de middag en ook maar 3,7 kilometer, maar ik ben weer een beetje back on track (althans: het zit weer wat in mijn routine) en dat is fijn. 's Ochtends maakten we nog een wandeling en we boekten een vakantiehuisje (eindelijk gelukt) voor in de zomer. Je moet er vroeg bij zijn ;). Nog een half jaar voorpret, dat is zo leuk!

Week 5! Deze week wordt vol en druk, want waar normaal vrijdag onze 'rustig aan het weekend in'-dag is, gaat A. deze dag wennen bij de gastouder en heb ik eerst een ochtend op school en 's middags een afspraak bij een uitgeverij. De rest van de week dus een beetje rustig op gang komen en hopelijk nog een rondje hardlopen! Dinsdagochtend eerst nog koffiedrinken met de dames uit mijn zwangergroepje (zo leuk)!

Search form