39+3

29-7-2016

Dit jongetje. Vandaag is hij precies even lang ex als in utero. Het gebeurt zo vaak dat F. en ik elkaar aankijken en zeggen: 'Kun jij nou gelóven dat hij al 9 maanden is?' (Hieronder een foto van mijn buik op zijn dikst (niet zo dik, want ik kon mijn schoenen nog zien ;)) op een herfstige dag eind oktober en van mini, bijna 40 weken (iets meer dan 9 maanden) oud.)




Het is een cliché, maar het is echt waar wat ze zeggen: de tijd gaat nog sneller dan jij mét kind. Je knippert een paar keer met je ogen en dingen als de kraamweek, het eerste badje, de eerste keer buiten wandelen lijken al lichtjaren geleden en tegelijkertijd staan ze je nog haarscherp voor de geest. 39 weken en 3 dagen geleden werd hij geboren, nadat ik minder dan 39 weken en 3 dagen aan het idee had kunnen wennen dat hij er zou komen. Soms vind ik een foto op mijn telefoon van een echo. Of een lijstje met namen, uit een periode waarin ik nog geen idee had wat het allemaal in zou houden, dat hele ouderschap. Herinneringen uit een ander leven, toen ik nog naar de stad kon fietsen op elk moment als ik er zin in had, 's avonds iets meer dan één bladzijde las en niet standaard ergens tussen 2 en 4 een keer wakker was. Soms mis ik dat leven, maar hem ervoor inruilen zou ik niet doen hoor ;).

Toen verwachtte ik er van alles van, maar eigenlijk voel ik dat nog steeds zo. Als ik naar hem kijk, zie ik één grote kindersurprise (ha-ha), het is zo'n verrassing, zo'n kind. Er ligt al van alles in besloten, van talenten tot uiterlijke kenmerken, zijn uiteindelijke haarkleur, zijn lengte, hoe goed hij kan hardlopen of juist kan verspringen (of geen van beide) en al die dingen mogen we nog gaan ontdekken de komende jaren. 

Elke week vang je een glimp meer op van de hele persoonlijkheid die hij ooit zal worden. Tot nu toe is dat iemand die bijna altijd vrolijk is, maar boos wordt als je zijn bord afwast (ik ga ervan uit dat hij dat later in een restaurant niet meer zal doen ;). Iemand die houdt van koude tomaten, anders dan zijn moeder. En die het liefst op zijn zij slaapt. 

Ik zeg nog heel vaak tegen F.: 'Hij is gewoon van óns!' Of: 'Hoe kunnen wij nou zo'n leuk/lief/schattig/knap jongetje hebben?' Maar goed. Eerlijk is eerlijk: er zijn ook genoeg momenten waarop ik hem wel achter het behang kan plakken. Bijvoorbeeld als hij expres zijn mond dichtdoet als ik er vitaminedrupjes in wil doen. Of als hij maar blijft draaien en zijn luier daardoor helemaal verkeerd zit. Als hij mijn haar in een deadgrip heeft en niet loslaat. Zijn vingers in mijn ogen probeert te steken. Midden in de nacht klaarwakker is. Het badwater over me heen spettert. Ervoor zorgt dat we overal groenteresten terugvinden :'). Of als ik Nu Eindelijk Wel Eens Wat Tijd Voor Mezelf Wil maar het niet lukt.

Maar ja. Dat heb je er allemaal voor over, hè. Al 39 weken en 3 dagen lang. <3

Comments

op

Wat een prachtige blog! Ik stel me zoveel voor van het moederschap, maar volgens mij kun je het je pas voorstellen als je er zelf middenin zit. En dan zit het dus blijkbaar nóg vol met verrassingen.

En wat een prachtig kind hebben jullie :)

Add new comment

Filtered HTML

  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Lines and paragraphs break automatically.

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.

Search form