Baby: wat niet leuk was

13-2-2016

Laatst hoorde een consultatiebureau-arts een hartruisje bij de baby van een kennis. En las ik op een blog over een niet zo fijn uitgevallen hielprikuitslag. En dat deed me terugdenken aan baby A.'s eerste dag op aarde: 29 oktober. Geen leuke dag, maar gelukkig heb ik nooit meer reden om eraan terug te denken, nu 't jongetje richting de 7 kilo gaat en een frisse roze kleur heeft. Ik heb er nooit eerder over geschreven, maar ik vond 't toch wel een stukje waard: de dag waarop er Misschien Iets Was met hem.

29 oktober begon uiteraard Heel Erg Vermoeid. Op zich niet zo vreemd als je net twee nachten (en een halve) hebt doorgehaald. De kraamverzorgster stond om half negen voor de deur en F. en ik zaten moe, blij, verward (en alles) op het bed. Ik ging douchen en ik voelde me al veel beter. 'Goh,' zei de kraamverzorgster toen ze in de wieg keek, 'hij is wel een beetje geel.' Maar goed. Dat gebeurt vaker bij pasgeborenen. Bovendien dronk A. nog niet echt fantastisch, dus het was een beetje te verklaren. Toen kwam ook de verloskundige langs. Ik zat met natte haren pogingen te doen zelf mijn sokken aan te trekken (nu kon 't weer!) en zij zei: 'Ik vind dit niet een beetje geel... Ik vind dit heel erg geel. Ik... ga de kinderarts bellen.' 

En ik dacht die dag door te gaan brengen op de bank. En in bed. Met beschuitjes met muisjes en mijn verse baby. 'Morgen begin je gewoon opnieuw, het kan heel goed meevallen hoor,' zei de verloskundige nog. Het gele is iets dat vaker voorkomt bij baby's, maar als het heel erg is en binnen 24 uur na de geboorte ontstaat, kan het schadelijk voor ze zijn (en kan het meer zijn dan alleen een opstartprobleempje). Dat moest dus gecontroleerd worden. De maxi-cosi moest voorverwarmd, een tas voor ons allebei moest ingepakt worden, A. moest nog wat gevoederd worden, ik moest aankleed en in de warme auto gehesen worden en we moesten richting het ziekenhuis. Een ander ziekenhuis dan waar hij geboren was, want in dit ziekenhuis 'kon ik ook bij A. blijven slapen als hij moest blijven.'

Daar kon ik uiteraard niet over nadenken. Hij moest gewoon weer mee naar ons veilige nestje; ik piekerde er niet over om in een ziekenhuis te gaan liggen. Dus ik hoopte er maar het beste van. Heel Erg Moe reden we naar het ziekenhuis, waar ik in een rolstoel geplant werd omdat die kilometers lopen die je in zo'n ziekenhuis afgelegt nog niet echt tot de opties behoorden. De kraamverzorgster was ook mee en zorgde ervoor dat we af en toe wat aten. En dat ik gewoon doorging met kolven, wat óók nog moest gebeuren om de melkfabriek op gang te krijgen.

En arme baby A. Hij werd uitgekleed en op een warm bedje gelegd, met allemaal felle lichten erboven. Met zijn pasgeboren oogjes keek hij de kamer rond. 'We moeten een infuusje aanleggen,' zei de opgetrommelde kinderarts, 'ik weet niet of je ernaast wilt staan?'

Lang staan behoorde nog niet echt tot de mogelijkheden en ik was bang dat ik A. zou verzuipen in mijn tranen, dus F. legde zijn handen naast A.'s kleine lijfje terwijl hij een infuusje in zijn minihandje kreeg. Eerst kreeg hij nog wat suikerwater, 'om de stress te verminderen'. 

'Je mag best even huilen hoor,' zei de kraamverzorgster.

Ik moest best even huilen.

Om mijn kleine jongetje dat daar nu eigenlijk zo ver van mij af lag, te wachten tot er genoeg bloed verzameld was, tot we wisten wat hij mankeerde en hoe erg het was. Om mezelf, dat ik pijn had en moe was, en moest kolven om genoeg melk te hebben. Om mijn hart dat bonkte in mijn keel omdat ik bang was dat het allemaal tegen zou vallen en dat we niet terug naar huis konden. En we zaten daar maar, in een kamertje zonder ramen. Met A. onder zijn warmtelamp. Met F. in de stoel met een krentenbol. En ik in mijn ziekenhuisrolstoel met mijn kolfje. 

's Middags lag hij bij ons, met zijn handje vastgetapet aan een stukje schuim, zodat het goed bleef zitten. Ik vond 't zo vreselijk dat ik er maar gauw een dekentje overheen legde.

Na een paar uur kwamen ze eindelijk terug. 'Ik heb goed nieuws: het valt mee, jullie kunnen naar huis. Jij geeft borstvoeding dus dat is sowieso het beste dat je kunt geven nu. Morgen komt er nog iemand checken hoe het ervoor staat, maar ik verwacht geen problemen,' zei de arts. 

Dolblij en doodmoe was ik. Met kanarie A. in de maxicosi wachtte ik beneden in de hal op F. die ons kwam halen. We worstelden ons door de avondspits. Ik denk niet dat we ooit zo blij waren om weer thuis te zijn. De volgende dag kwam er weer iemand bloed prikken (wat door grote woede bij A. de eerste keer niet lukte) maar de uitslag was goed (althans: binnen de perken, dus het zou vanzelf over gaan). 

In de weken die volgden werd A. steeds rozer en behoorde die gele kleur tot het verleden. Na drie maanden moet het over zijn en dat was ook zo, waardoor ik eigenlijk nooit meer heb teruggedacht aan die eerste dag. Een leuk begin was het niet, maar de dagen erna zijn we inderdaad opnieuw begonnen :). En kijk 'm nu: blozend en blakend!

Comments

op

Wat een heftige start zeg. Sowieso is elke start heftig, want alles is nieuw en spannend, maar als er dan mogelijk ook iets met je kindje aan de hand is, lijkt me dat heel moeilijk. Fijn dat alles goed is gekomen met lieve A.!

op

Jeetje Sieg, dat moet schrikken zijn geweest! En niet alleen dat, maar ook gewoon het hele laat-me-met-rust-ik-wil-even-uitrusten-van-de-bevalling-en-genieten-van-man-en-baby. Dat dat dan verstoord wordt. Bah bah bah. Gelukkig is alles goed gekomen met de kleine A.!

Add new comment

Filtered HTML

  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Lines and paragraphs break automatically.

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.

Search form