Competenties, bah.

12-6-2016

Vorig jaar rond deze tijd was ik aan het afstuderen bij de lerarenopleiding. Ik schreef héél veel verslagen, over mezelf, over de klas, over lesgeven, over het vak Nederlands en natuurlijk over competenties. Com-pe-ten-ties. Uiteindelijk kon ik het woord niet meer horen, maar goed. Heel belangrijk natuurlijk, die competenties. Oftewel: wat je kunt. Tegenwoordig vindt niemand het meer interessant wat ik kan, maar gaat het er vooral over wat 't Aapje kan. 

'Slaapt hij al door?' 'Kan hij al zitten?' 'Kan hij al rollen?' 'Kan hij al lachen?' 'Kan hij al met *vul random speelgoed in* spelen?'
In het begin werd ik er heel onzeker van. Vooral omdat de eerste vraag, na 'Hoe gaat het?' altijd was: 'Slaapt hij al door?' (Oftewel: heb je niet te veel last van hem en kun je je leven nog gewoon zo invullen als voordat hij er was namelijk (blijkbaar) met heel veel slaap?) Nu moeten jullie weten: hij slaapt niet door. Sinds 28 oktober 2015 heb ik welgeteld twee nachten meegemaakt waarin ik in blokjes langer dan 5 uur (namelijk 7 uur!) heb geslapen. Maar dat was een vergissing van A.'s kant, want hij was vergeten zijn wekkertje te zetten (denk ik), want daarna is het nooit meer voorgekomen. En eerlijk: ik vind het niet erg.  

Terug naar m'n verhaal. Altijd als iemand dat vraagt denk ik: Maar er is nog zoveel méér over hem te vertellen dan alleen of hij doorslaapt! Zoals bijvoorbeeld dat hij eigenlijk elke ochtend vrolijk is en met een lach wakker wordt. Dat hij gaat schateren van wilde spelletjes (nee, niet vliegtuigje, eerder losgeslagen stuntvliegtuig). Of dat hij helemaal wild wordt als hij zijn badje ziet. Dat hij ons altijd héél indringend aankijkt met zijn blauwe ogen. Of dat hij 's nachts muziek maakt door met zijn speen langs de spijlen van het bedje te roetsjen (...). 

Dat zijn de dingen die A. zichzelf maken. Niet zijn competenties als baby (haha!), niet alle zinnen met het woordje 'al' erin. En toch waren er nog best wat momenten dat ik me onzeker voelde. Bijvoorbeeld toen er baby's van A.'s leeftijd al gingen rollen, kruipen en staan (!), terwijl dit Aapje nog lekker op zijn rug lag te chillen op een kleed. Of toen hij bij het cb zó onder de indruk was van een arts dat hij, in plaats van wild te bewegen zoals hij altijd doet (...) roerloos op zijn rug ging liggen en apathisch naar een mobile ging staren. 'Ehm... zo doet hij normaal niet,' zei ik. En A. liet wat kunstjes zien en werd goedgekeurd.

Eigenlijk realiseerde ik me pas een tijdje geleden dat ik me onzeker voelde, omdat ik zelf altijd op zoek ben naar wat ik kan. 'Ik kan, dus ik ben', is het een beetje voor mij. Heel lang heb ik gevoeld en gedacht dat ik altijd iets moest presteren, iets nieuws moest doen, alleen om het waard te zijn. Een paar jaar geleden volgde ik een keer een yogales en de juf zei: 'Je hoeft niets te presteren, het is goed en genoeg dat je er bent.' 

Er Zijn Is Genoeg. Hoewel ik altijd een bezig bijtje zal blijven en het ook leuk vind om steeds iets nieuws te doen en op me te nemen, iets te bereiken, probeer ik dat wel vaker tegen mezelf te zeggen. Ik kan dingen dóen, maar het hoeft niet per se. Ik ben zo ook goed. Want ik wil niet dat A. zich later onzeker gaat voelen, alleen omdat hij nog niet kan fietsen zonder zijwieltjes. Nog geen handstand kan. Of nog niet kan lezen in het hoogste niveau. Nog niet met de grote jongens mee kan doen. Of nog geen idee over zijn studiekeuze heeft. 

Blegh, competenties.

Comments

op

Mooi geschreven en heel herkenbaar! Ik moest tijdens mijn opleiding een blog bijhouden over al mijn competenties. Wat een gezever op een hoopje was dat, zeg. We krijgen het er op die manier een beetje ingestampt dat je allerlei dingen moet kunnen volgens mij en dat is lang niet altijd goed.

op

Ik zet mezelf soms ook in de achtbaan van presteren, presteren en "naar buiten toe / zoals het hoort". Maar dat voelt niet okee. Ik probeer het nu dicht bij mezelf te houden en dingen te doen op mijn manier en me niet van de wijs te laten brengen door "maar dat hoort anders / zou je dat nou wel zo doen?". Dat voelt goed! Ik denk wel dat ik een reminder nodig heb, want dat soort inzichten verwatert soms. Dus yay voor je post ^_^

op

Heel herkenbaar dit! Ik heb een dochtertje dat net ietsje jonger is dan A. en ook ik voel af en toe die onzekerheid. Zo fijn om je blog weer teruggevonden te hebben!

Add new comment

Filtered HTML

  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Lines and paragraphs break automatically.

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.

Search form