Hoe gaat het nu met...

16-3-2016

...je verdriet?

Er zijn maar weinig mensen die dat aan me durven vragen, maar het zijn er wel een paar. Het is 2016 en dat betekent dat mijn vader al bijna 7 jaar dood is. Ze-ven fucking jaar. Maar ja, over is het natuurlijk niet, het verdriet. Ik heb veel stukjes geschreven over verdriet, over doodgaan, over wat ze noemen: rouwen. Al die stukjes ga ik nog een keer bundelen en hier online zetten in de menubalk. Ik weet namelijk dat heel veel mensen er troost uit hebben kunnen halen en ik vind het geweldig als ik dat heb kunnen doen, alleen door eerlijk te zijn.

Met dit stukje wil ik beschrijven hoe het nu gaat, hoe het is om iemand zeven jaar te missen, wetende dat je dat nog heel erg lang moet blijven doen. Omdat doodgaan nu eenmaal geen wereldreis is, of een semester in het buitenland, geen emigratie of tijdelijke breuk. Het blijft, en dat is het meest kloterigste eraan. 

Ik heb meer ruimte gekregen voor mijn eigen leven, elk jaar meer. Dat betekende niet dat ik minder verdrietig was dat mijn vader dood is. En dood blijft. Ik was er alleen minder vaak per dag of per week mee bezig. In het begin huilde ik misschien elke dag, later werd dat een keer per week en een keer per maand. Ik denk elke dag aan hem, maar niet elke gedachte zorgt voor tranen. Soms huil ik er een tijdje heel vaak om, dan weer een hele tijd niet.

Zoals het leven is, grillig, is verdriet om iemand die er niet meer is dat ook.

Het kan soms ineens de kop opsteken en dan is dat soms een reden voor verdriet op zichzelf. De schok van: het is nog steeds zo. Maar ook het missen bij belangrijke momenten, terugdenken aan de nare dagen voor mijn vaders dood, de herinneringen en beelden uit die tijd, verdriet om de dingen die er waren en er niet hadden moeten zijn, maar ook verdriet om de dingen die er niet waren en er nooit zullen zijn. Het is soms verdriet om wat geweest is (herinneringen), soms verdriet om wat je afgenomen is voordat het er kon zijn.

Na A.'s geboorte heb ik in mijn hoofd een hele tijd geen ruimte gehad om na te denken over mijn vader. Over zijn dood, over dat hij er niet meer is, over dat ik hem mis. Ik dacht wel aan hem, maar ik had er in mijn hart en hoofd weinig ruimte voor. Nu mijn leven weer normaler wordt, steekt het weer de kop op. Bij een gedachte, bij een foto, een liedje op de radio. Dat kan soms zo'n klap in je gezicht zijn, zo van: o ja, dat verdriet, dat was er ook nog. 

Dat ik mijn vader mis. Dat ik het mis om een vader te hebben. Dat ik het mis om ouderS te hebben. Dat ik het gewoon rot vind dat hij A. nooit heeft kunnen zien. Dat ik het naar vind dat hij A. nooit zal kunnen zien. Dat ik nooit zal weten hoe mijn vader als opa zou zijn. Dat A. een heel deel 'mijn vader' is, maar hem nooit zal kennen. 

Heel lang heb ik gedacht dat de tijd sneller ging dan het helen van mijn beurse plek, maar ik heb me pas dit jaar gerealiseerd dat dat een gedachte was die bij mij leefde, die me misschien is opgelegd (of, waarschijnlijker: die ik mezelf heb opgelegd). Namelijk dat het op een gegeven moment over moet gaan of minder moet worden, het verdrietige gevoel. Maar dat is niet zo, het verdriet komt alleen in een ander perspectief te staan tot je eigen leven. Dat wordt groter, rijker, mooier en langer. Maar dat verdrietige blijft ook. Alleen wordt het relatief steeds kleiner, al kan het soms nog net zo hard aankomen. Toen iemand laatst aan me vroeg wanneer mijn vader was overleden en ik daar antwoord op gaf, zei ze: 'O, dat is nog helemaal niet zo lang geleden.' En dat troostte me toen zo. Dat het nog mag, dat ik nog verdrietig mag zijn.

Daar heb je dan blijkbaar een opmerking voor nodig van iemand die je nog maar net kent. Bijzonder.

Comments

op

Hoi Sigrid, wat schrijf je hier weer mooi en raak over! Ik volg je al een best groot deel van die 7 jaar en ik vond het ook altijd 'fijn' om mee te lezen. Ik herken altijd heel veel van wat je schrijft - mijn vader is nu 10 jaar geleden overleden, meer dan de helft van mijn leven zelfs, en het gaat inderdaad nooit 'over' - want diegene komt nooit meer terug. Ik had deze zomer ook precies dezelfde ervaring met iemand die vroeg hoe lang het geleden was en die zei '2005? oh, dat is eigenlijk nog maar heel kort!', een soort rechtvaardiging voor jezelf dat het inderdaad nog heel belangrijk is? Laatst las ik ergens op het internet een quote a la "some things don't belong to the past, they belong to you" en dat vond ik ook heel mooi. Heel veel liefs!

op

Heel mooi geschreven zeg.. Ik vind het altijd zo knap hoe jij je gevoel zo goed kunt beschrijven.

Toen ik die '7 jaar' las, dacht ik wel: wow, zeven jaar alweer? Hoewel dat als heel lang geleden klinkt, voelt en ís het dus inderdaad ook eigenlijk nog maar zo kort. 
 

op

Het gaat niet over, lijkt mij ook inderdaad.. het krijgt een eigen plekje en je doet er jouw ding mee denk ik.. het omzetten naar iets leerzaams, fijns, een herinnering.. iets wat klopt voor jou op dat moment.

& inderdaad wat fijn dat die persoon zei "nog niet zo lang geleden" en dat dat net was wat je nodig had ^_^

op

Mooi stukje weer, Sigrid. Ik vind het ook helemaal niet lang geleden, ik herinner me je stukjes ook nog zo goed. Je schreef toen eens dat het was als een 'sesampitje tussen je kiezen', daar moet ik echt vaak aan denken bij verdriet... Heel treffend. Maar ik vind het ook nooit te lang om verdriet te hebben of zo. Ook vind ik dat je evengoed verdriet kan hebben om het feit dat het al zo lang is terwijl het kort voelt. 

En het blijft voor altijd klote dat je vader A. niet kan zien, of het nu 7 jaar is of 25. Ik denk wel dat jij er goed in zult zijn hem aan A. te leren kennen, hem bij zijn leven te betrekken zo goed als dat kan, trouwens. (Dit heb ik in mijn eigen leven altijd heel belangrijk en waardevol gevonden.)

X

Add new comment

Filtered HTML

  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Lines and paragraphs break automatically.

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.

Search form